Odpowiedź udzielona przez Szejka Faraza Rabbaniego i Szejka Ilyasa Patela
Pytanie: Rozumiem, że w madhhabie hanafickim kobieta nie może przewodzić modlitwie zbiorowej innych kobiet.
Z tego, co ktoś mi powiedział, jest to uważane za makruh tahrimi (zakazane poprzez silną naganę / odradzane w stopniu bliskim zakazowi). Poinformowałam o tym moją matkę. Następnym razem, gdy była w grupie kobiet, poprosiły ją, aby poprowadziła modlitwę. Odmówiła, mówiąc, że w madhhabie hanafickim jest to uważane za makruh.
Inne kobiety odpowiedziały wtedy, że Aisza (ra) prowadziła modlitwę dla kobiet, więc dlaczego one nie miałyby modlić się w ten sposób?
Chciałabym poznać dalil (dowód), dlaczego kobieta nie może przewodzić modlitwie zbiorowej kobiet.
Odpowiedź
W imię Allaha, Najbardziej Miłosiernego, Najbardziej Litościwego.
W imię Allaha, Miłosiernego i Współczującego.
Od Aiszy (niech Allah będzie z niej zadowolony) przekazano, że Prorok ﷺ powiedział:
„Nie ma dobra w zgromadzeniu kobiet [na wspólną modlitwę].”
[Ahmad oraz At-Tabarani w Al-Awsat]
Jednocześnie przekazano od Rayty, że Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) prowadziła je w modlitwie i stała pośrodku kobiet podczas modlitwy obowiązkowej (fard).
[Musannaf Abd ar-Razzaq]
Imam Zafar Usmani wyjaśnia te dwa hadisy, mówiąc, że pierwszy przekaz wskazuje na ogólną niechęć wobec ustanawiania własnych zgromadzeń modlitewnych kobiet.
Natomiast fakt, że Aisza (ra) prowadziła modlitwę, o czym mówi drugi hadis, wskazuje na dopuszczalność w określonych sytuacjach, na przykład w celu nauczenia kobiet prawidłowego sposobu modlitwy.
Nie negujemy całkowicie dopuszczalności tej kwestii do tego stopnia, że gdyby kobiety pomodliły się we własnym zgromadzeniu, uznalibyśmy ich modlitwę za nieważną. Przeciwnie, modlitwa taka jest ważna.
[Imam Zafar Usmani, I‘la as-Sunan 4/215]
Jednakże bez szczególnej potrzeby modlitwa zbiorowa kobiet jest uznawana za makruh tahriman (silnie naganną). [Szurunbulali, Maraqi al-Falah; Ibn Abidin, Hashiya],
Ponieważ jest to odejście od tego, co zostało ustanowione jako właściwe: że kobiety albo modlą się same (ponieważ zwyczajowo najlepszym miejscem dla nich jest modlitwa w domu), albo modlą się za męskim zgromadzeniem.
Imamowie hanaficcy zauważają również, że gdyby było to czymś ogólnie zalecanym lub powszechnie dozwolonym dla kobiet, towarzyszki Proroka ﷺ , które najbardziej pragnęły zadowolenia Allaha, przyjęłyby tę praktykę jako powszechną.
Nie ma jednak dowodów, że tak było. Z tego powodu hanaficcy uczeni (oraz wielu innych mujtahidów z pierwszych pokoleń) rozumieli przekazy wskazujące na dopuszczalność jako odnoszące się do wyjątkowych sytuacji, takich jak ta wspomniana powyżej, a nie jako ogólną zasadę.
Ważne jest również zrozumienie, że charakter obowiązków religijnych różni się między mężczyznami i kobietami.
To, co jest najlepsze dla mężczyzn, nie zawsze jest najlepsze dla kobiet, i odwrotnie. Wszyscy jednak są zobowiązani szukać zadowolenia Allaha poprzez to, czego On od nich pragnie.
A Allah wie najlepiej.
Szejk Ilyas Patel i Szejk Faraz Rabbani
(Krótko podsumowując: według szkoły hanafickiej modlitwa kobiet prowadzona przez kobietę jest uznawana za dopuszczalną, ale organizowanie regularnej żeńskiej dżama‘a jest uważane za naganne. Przypadek Aiszy (ra) jest interpretowany jako wyjątek, np. nauczanie kobiet, a nie jako ogólna praktyka.)